Złamana reguła, a potem łzy. Sceny w Australii. Świątek czeka na powtórkę.

Wielka euforia, rakieta fruwająca w powietrzu wbrew własnym zasadom, a potem i łzy. Łzy radości. Tak w telegraficznym skrócie wyglądał pierwszy ćwierćfinał Igi Świątek na kortach Australian Open. Teraz polska wiceliderka rankingu WTA czeka na powtórkę i możliwość wyrównania swojego najlepszego wyniku podczas wielkoszlemowej rywalizacji w Melbourne. A jej rywalką we środowym meczu będzie nie byle kto, bo piąta obecnie rakieta świata – Jelena Rybakina.
Iga Świątek jak dotąd docierała do ćwierćfinału Australian Open dwukrotnie i za każdym wychodziła z niego zwycięsko, zatrzymując się dopiero na półfinale, co do dziś stanowi jej najlepszy wynik na Antypodach. Tak było przed rokiem – gdy 24-latkę ograła późniejsza mistrzyni Madison Keys – oraz w sezonie 2022. Cofnijmy się więc o 4 lata, by przed bojem z Jeleną Rybakiną przypomnieć sobie, jak wyglądał premierowy ćwierćfinał z udziałem Igi Świątek w Melbourne.
Na kolejnych szczeblach turniejowej drabinki nasza reprezentantka pokonywała wówczas kolejno: Brytyjkę Harriet Dart, Szwedkę Rebeccę Peterson, reprezentującą obecnie Australię Darię Kasatkinę oraz Soranę Cirsteę. Wyjątkowy był zwłaszcza jej pojedynek z Rumunką w 4. rundzie, bo na jego finiszu Iga Świątek zalała się łzami, w ten osobliwy sposób świętując swój triumf.
A była to zapowiedź tego, co miało wydarzyć się w ćwierćfinale.
Australian Open. Tak wyglądał pierwszy ćwierćfinał Igi Świątek. Wyrzucona rakieta i łzy radości
Jej rywalką była wówczas zapomniana już zapewne przez wielu fanów tenisa Estonka Kaia Kanepi. Był to ich pierwszy i ostatni bezpośredni pojedynek w karierze. Ale za to jaki.
W pierwszym secie górą była rywalka, przez co Iga Świątek znalazła się pod ścianą. Na szczęście ręka nie zadrżała jej w decydujących fragmentach drugiej partii, którą spuentował tie-break. Polka wygrała go 7:2 i w trzeciej odsłonie spotkania poszła za ciosem, oddając Estonce tylko trzy gemy.
O zaciętości tego meczu najlepiej świadczy jego ostatnia akcja, gdy Iga Świątek musiała zaciekle bronić się z głębi kortu przy smeczach przeciwniczki oraz fakt, że obie tenisistki spędziły na korcie dokładnie 3 godziny i 1 minutę. W tamtym momencie był to najdłuższy mecz w karierze Igi Świątek, choć już trzy miesiące później wynik ten przebiło trwające o 2 minuty dłużej starcie z Ludmiłą Samsonową w Stuttgarcie.
Wiele mówiła o całej sytuacji także reakcja Igi Świątek, która wbrew własnym regułom aż wyrzuciła w górę swoją rakietę. Ale także i w tym przypadku w jej oczach pojawiły się łzy. Skąd taki wybuch radości i skrajne wyrażanie swoich emocji? O tym Iga Świątek opowiadała później w swoim felietonie opublikowanym na łamach BBC.
Tuż po moich dwóch ostatnich wygranych meczach płakałam i okazywałam wiele emocji. Na koniec pojedynku w czwartej rundzie z Soraną Cirsteą byłam bardzo rozemocjonowana, gdy usiadłam na moim krześle i zaczęłam szlochać. I później, gdy wygrałam ćwierćfinał z Kaią Kanepi, wyrzuciłam moją rakietę w powietrze i krzyczałam. To była spontaniczna akcja. Zazwyczaj nie robię takich rzeczy
I dodała: – Oba mecze kosztowały mnie wiele energii i były związane z olbrzymią dawką stresu. Więc gdy wygrałam, mój organizm powiedział: “Nareszcie”. A ja potrafię płakać, gdy wygrywam i potrafię płakać, kiedy przegrywam.
Reprezentantka Polski ujawniła także wówczas nieco więcej na temat swojej emocjonalności, twierdząc wprost, że dla niej “tydzień bez płaczu to nie tydzień”.
– Niektórzy uważają, że okazywanie emocji nie jest dobre, ale ja mam odwrotne zdanie. Czasami to pomaga, a czasami nie, to prawda, ale trzeba zrozumieć, co jest potrzebne w danej chwili. W meczu z Kaią okazałam emocje, ale nie powiedziałabym, że robiłam to bardziej niż inni. Czułam, że to pomogło mi odwrócić losy meczu i ostatecznie wygrać. Czasem dobrze jest się nie hamować. Krzyczeć, płakać, cokolwiek. Potem poczujesz się lepiej. Nie twierdzę, że masz płakać i krzyczeć ile się da. Mówię, że chodzi o znalezienie swojej drogi i zrobienie tego, co najlepsze dla ciebie jako jednostki – stwierdziła Iga Świątek.



