Trudno oprzeć się wrażeniu, że Iga Świątek po 2022 r. powoli zaczęła zamieniać się rolami z Aryną Sabalenką. Nie w tym rzecz, że Białorusinka jest liderką rankingu czy że jest skuteczniejsza od Igi w najważniejszych meczach. Tajemnica jej sukcesu tkwi gdzie indziej, choć jest bezpośrednio związana właśnie z Igą.
Korespondencja z Rijadu
Żeby to zrozumieć, musimy cofnąć się do 2023 r. Wówczas 25-letnia Sabalenka kończyła największą przemianę w swojej karierze. Jest maj — Iga, liderka rankingu, rywalizuje z Białorusinką, wiceliderką, w finale w Madrycie. To było wydarzenie szczególne — po raz pierwszy od 2014 r. w finale turnieju WTA 1000 zagrały “jedynka” z “dwójką”.
Tak Iga Świątek “zbudowała” Arynę Sabalenkę. Wielka motywacja
Ale do rzeczy. Przed tamtym meczem Iga miała z Sabalenką bilans 5:2 — w tym 3:0 na mączce i dwukrotnie pokonała ją wcześniej także na twardej nawierzchni. W Madrycie Sabalenka wzięła częściowy rewanż na mączce, wygrywając w pamiętnym, niesamowitym finale 6:3, 3:6, 6:3. I tu dochodzimy do najważniejszego momentu. Jaka wówczas była postawa Aryny Sabalenki?
Jestem bardzo szczęśliwa, to był świetny mecz, bardzo trudna walka, naprawdę intensywna. Pojedynki z Igą zawsze są ciężkie, popycha mnie do granic możliwości. Naprawdę podobają mi się nasze starcia. Mam nadzieję, że w tym sezonie zagramy jeszcze wiele finałów — mówiła wtedy Sabalenka.
Do 24. roku życia Białorusinka była tenisistką o ogromnych możliwościach fizycznych, ale bez stabilności mentalnej. Miała potężny serwis, który równie często mógł zerwać siatkę, jak trafić w kibica. Jednym słowem, była nieregularna, a w tenisie to największa wada, niezależnie od poziomu.
Sabalenka pukała do bram ścisłej czołówki, ale wciąż czegoś jej brakowało. Musiała najpierw poukładać sobie w głowie, że już jest wielką zawodniczką, ale do zostania jedynką, do wygrywania turniejów wielkoszlemowych, potrzebuje wejść na kolejny poziom. W tamtym czasie punktem odniesienia była właśnie Iga. Zawodniczka, która przebojem wdarła się na szczyt niemal z marszu, prosto z juniorskiego tenisa. Sabalenka, jak sama wspomniała, popchnęła ją do granic możliwości.
Droga Sabalenki była inna. Ona musiała dłużej czekać na swój moment. Dziś święci największe triumfy. W Rijadzie po raz drugi z rzędu odebrała statuetkę dla najlepszej tenisistki roku. Zmiany się opłaciły: zatrudniła biomechanika do poprawy serwisu, wyciszyła emocje, poukładała otoczenie. Efekt? Od wielu miesięcy utrzymuje się na szczycie.
