“Nie wiedzieliśmy, co się dzieje” — to zdanie najlepiej oddaje stan niepewności, jaki wkradł się w uporządkowany dotąd świat Igi Świątek. Jeszcze niedawno Polka była synonimem stabilizacji, jednak splot wydarzeń z końcówki 2024 r. sprawił, że stanęła przed jednym z najtrudniejszych egzaminów w karierze. Jak mówi Świątek w dokumencie “8 Wspaniałych” w Canal + Sport kluczowy był jeden moment.
Jesień 2024 r. zamknęła kluczowy rozdział w karierze wiceliderki rankingu. Zakończenie współpracy z Tomaszem Wiktorowskim, trenerem, z którym zdominowała kobiecy tour, było wydarzeniem symbolicznym. Decyzja o zmianie szkoleniowca była odważna, ale niosła ze sobą naturalne ryzyko. W sporcie na tym poziomie każda nawet konieczna korekta narusza wypracowaną przez lata równowagę i automatyzmy.
Niedługo później Świątek musiała zmierzyć się z wyzwaniem wykraczającym poza kort. Sprawa melatoniny i tymczasowe zawieszenie — choć finalnie uznane za wynik nieświadomego zanieczyszczenia suplementu — wywołały medialny szum i nałożyły na zawodniczkę dodatkową presję. Zamiast w pełni skupić się na budowaniu nowej struktury treningowej, musiała dzielić uwagę między kort a kwestie formalne. Nie był to optymalny moment na wdrażanie zmian w tenisie.
Nowy sezon pod wodzą Wima Fissette’a — trenera o uznanej marce i innym podejściu taktycznym — rozpoczął się trudniej, niż zakładały prognozy. O ile półfinał Australian Open był wynikiem bardzo dobrym, o tyle rezultaty w Dausze, Dubaju czy podczas amerykańskiego “Sunshine Double” odbiegały od standardów, do których przyzwyczaiła kibiców Polka.
Nie wiedzieliśmy, co się dzieje, jak dotrzeć do Igi, żeby faktycznie wróciła do swojej gry, na swój poziom i żeby miała spokój na korcie — przyznał w programie “Osiem Wspaniałych” w Canal+ Sport Maciej Ryszczuk.
Ryszczuk w tym okresie nie tylko dbał o przygotowanie fizyczne wiceliderki światowego rankingu, ale także pomagał Wimowi Fissette’owi odnaleźć się w nowym środowisku. Bywał łącznikiem między trenerem a zawodniczką, przekazując wskazówki nawet w trakcie meczów.
Sam Fissette nie ukrywa, że pierwsze miesiące były dla niego wyzwaniem. — Dla mnie to było coś nowego. Wciąż próbowałem poznać Igę. Zrozumieć, czego ona potrzebuje, żeby się zmienić. I jak mam ją teraz trenować. To był proces uczenia się. Próbowałem znaleźć na nią sposób — mówił Belg.
To tam zaczął się przełom Igi Świątek
Kluczowy moment sezonu przyszedł nie podczas turnieju, lecz na treningowym obozie na Majorce. To tam sztab Igi mógł w spokoju poukładać elementy, które wcześniej nie chciały zaskoczyć.
— Od początku turnieju w Bad Homburg czułam, że gram o wiele lepiej na trawie i rozumiem tę nawierzchnię o wiele bardziej. Cały ten blok treningowy na Majorce był naprawdę świetny — tłumaczyła Świątek.
Jak podkreślała, różnica była fundamentalna. — Wychodziłam na kort, nie czując, że to ja muszę się dostosować do trawy. Po prostu grałam swoją grę i to działało.
Fissette nie miał wątpliwości, że coś się zmieniło. — W Bad Homburg było tak wiele pozytywów, że lecieliśmy na Wimbledon z bardzo pozytywnymi odczuciami — mówił.
Plan “B”, którego wcześniej brakowało
Jednym z najważniejszych elementów tej zmiany było wprowadzenie alternatywy taktycznej — czegoś, o czym w kontekście gry Igi mówiło się od lat.
— Przed turniejem w Paryżu podjęliśmy decyzję, że czasami planem “B” będzie wycofanie się dość daleko przy returnie, by mieć więcej czasu na uderzenia — zdradził Fissette.
To rozwiązanie, szczególnie przydatne na szybkich nawierzchniach, zaczęło przynosić efekty właśnie na trawie. — Iga stawała nieco dalej, dzięki czemu mogła grać bardziej jakościowo, z większą długością odbicia i łatwiej dyktowała warunki w wymianach — dodał trener.
A Wimbledon? Tu Fissette pozwolił sobie nawet na żart. — Kiedy ludzie pytają mnie, jak wymawiać moje imię, odpowiadam, że tak samo jak Wimbledon — mówił, przypominając, że wcześniej triumfowała tam także Angelique Kerber.
