Iga Świątek jest teraz trochę nieprzewidywalna. Ponownie przegrała z Coco Gauff, która teraz jest faworytką w meczach z Polką. Ale z Bencic, mówiąc szczerze, Iga powinna była wygrać — ocenia w rozmowie z nami Tomasz Wolfke. Ekspert tłumaczy nam również, dlaczego nie wierzy w triumf Świątek w Australian Open. Widzi jeden poważny problem.
Jan Juszczuk: Spodziewał się pan, że Hubert Hurkacz będzie niósł na swoich barkach reprezentację Polski w United Cup 2026? I to po tak koszmarnym sezonie.
Tomasz Wolfke: To rzeczywiście jedna z najważniejszych niespodzianek polskiego tenisa, bo nikt nie przypuszczał, że po półrocznej przerwie będzie tak znakomicie grał. Nie ma co się czarować — zagrał jeden z najlepszych turniejów w karierze. Porównywalny tylko z tym Wimbledonem, w którym pokonał Rogera Federera. Oczywiście, to inna skala turnieju, bo jednak trochę inna stawka, tu nie ma co porównywać United Cup ze Szlemem. Ale jednak zwycięstwa nad Zverevem i Fritzem wiele mówią.
I to nie były tylko asy serwisowe, to już zresztą o Hubercie wiemy, bo przypominam, że to jest najlepszy serwujący sezonów 2023 i 2024. Gość, który potrafił po raz pierwszy od czasów Gorana Ivanisevicia walnąć 1000 asów. To, co zrobił w meczu ze Zverevem, to ja czegoś takiego nie pamiętam, żeby facet miał 41 celnych pierwszych serwisów, z czego zdobył aż 21 asów. To jest niewiarygodna statystyka. A jeszcze weźmy pod uwagę, że returnował trzeci tenisista świata, więc to naprawdę wzbudza ogromny szacunek i podziw. Hubert pokazał, że nie przespał tego półrocza rekonwalescencji. Jest znakomicie przygotowany fizycznie. Miejmy nadzieję, że te problemy z kolanem nie wrócą, że to zostało skutecznie wyleczone i ta długa przerwa wreszcie ten problem zakończyła.
Tomasz Wolfke: Hubert Hurkacz może wygrać Wimbledon
Na co jeszcze stać jest Hurkacza?
Myślę, że bardzo szybko może wrócić na ten swój najlepszy poziom, czyli na to szóste miejsce sprzed półtora roku. Może nie od razu w Australii, no bo jednak ten turniej będzie dla niego trudniejszy. Chociażby z tego względu, że nie będzie rozstawiony, więc już w pierwszej rundzie może wpaść na kogoś bardzo dobrego. Oby nie trafił na Sinnera lub Alcaraza. Natomiast jak widać, nawet jeśli wpadnie na Zvereva czy Fritza, którzy są w pierwszej “10”, to ma z nimi duże szanse. W gronie tenisowym rozmawialiśmy o nim na Balu Mistrzów Sportu, że naprawdę realne jest to — i mogę powiedzieć zupełnie poważnie i bez fałszywej skromności w stosunku do Huberta — że realne jest wygranie przez niego Wimbledonu. Hubert wchodzi teraz w apogeum swoich możliwości. Skończy zaraz 29 lat i myślę, że w ciągu dwóch lub trzech lat jest w stanie wygrać Wimbledon. To byłoby fantastyczne zwieńczenie jego kariery.
Największy drużynowy sukces Polaków w tenisie
Jak klasyfikowałby pan ten triumf w United Cup? Pamiętamy, że Polska w 2015 r. wygrała Puchar Hopmana, wówczas w składzie z Agnieszką Radwańską i Jerzym Janowiczem. Później były gorsze lata, a teraz taki sukces. Polska globalnie jest coraz mocniejsza w tenisa?
Trzeba powiedzieć sobie jasno, że z tych trzech obecnie rozgrywanych pucharów, czyli Billie Jean King Cup, Davis Cup i United Cup, to ten ostatni jest najmniej prestiżowy. To trochę jak turnieje Wielkiego Szlema — niby wszystkie są równe, ale najważniejszy jest Wimbledon. Ale cieszmy się z tego, bo to z całą pewnością w historii polskiego tenisa, jeśli chodzi o rozgrywki drużynowe, najważniejszy sukces. United Cup wygrywa się trudniej niż Puchar Hopmana, choćby z tego względu, że Puchar Hopmana miał mniej meczów i reprezentacje były tylko dwuosobowe i tam startowało, o ile pamiętam, osiem drużyn.
I w United Cup, jak się okazało, nie wystarczy mieć dwojga znakomitych singlistów, a języczkiem u wagi w najważniejszych meczach byli Katarzyna Kawa i Jan Zieliński. Oni wygrali komplet pięciu meczów. To oni przesądzili, że my ten tytuł zdobyliśmy. I to w momencie, kiedy gorzej grała Iga. Bo przecież, gdyby wygrała swoje mecze z Gauff i Bencic, to mecze miksta nie byłyby potrzebne.
Niepokojąca forma Igi Świątek
Za moment startuje Australian Open. Polscy kibice chyba nie będą mogli narzekać na nudę?
Australian Open, z punktu widzenia polskiego kibica, to może być naprawdę fajny turniej. Bo w czołowej “100” mamy już coraz więcej solidnych zawodników. Można spokojnie liczyć na jakąś niespodziankę w wykonaniu Kamila Majchrzaka. Możemy też liczyć na nasze dwie Magdy, które cały czas kręcą się w okolicach 50. miejsca. No i jest Iga. Ona jest teraz trochę nieprzewidywalna. Ponownie przegrała z Coco Gauff, która poprawia sobie ten koszmarny bilans z Polką. Teraz to Amerykanka jest faworytką w meczach ze Świątek. Ale z Bencic, mówiąc szczerze, Iga powinna była wygrać. To może trochę niepokoić, że zaczyna przegrywać nie tylko z Sabalenką, Gauff i Rybakiną, ale też z nieco słabszymi zawodniczkami. Wciąż jednak może wrócić na pierwsze miejsce w rankingu. Bardzo pomogłaby jej w tym wygrana w Australii. Raczej to się jej nie uda, oceniając to na chłodno, bo jej forma w ostatnich tygodniach nie jest najlepsza.
Będzie czegoś szukać, by zaskoczyć rywalki?
Iga pewnie już nie zmieni swojego stylu. W trudnych sytuacjach wciąż będzie grała siłowo, nie zwracając uwagi na finezję. Nie będzie biegać do siatki, nie będzie grała skrótów. Nie będzie dominowała serwisem. Pewnie już do końca kariery jej gra będzie polegała na fenomenalnym przygotowaniu fizycznym i bardzo dobrym ustawianiu się do piłek. I jestem przekonany, że jeszcze coś wielkiego do końca kariery wygra. Bardzo bym sobie życzył, żeby to już teraz była ta Australia, dzięki której skompletuje Wielkiego Szlema.
Kolejne rywalki chcą zagrozić Idze Świątek
Na horyzoncie pojawia się coraz więcej groźnych rywalek.
Oczywiście, wszyscy chcielibyśmy, żeby znowu zaliczyła 37 wygranych z rzędu i trzy tytuły wielkoszlemowe w sezonie, ale to już pewnie nie wróci. Bo zarówno te, które już są jej konkurentkami, ale już też te kilka młodsze, jak Mirra Andriejewa, o której teraz trochę zapomnieliśmy, one wszystkie będą teraz Igę podszczypywać. Do tego w każdej chwili może wyskoczyć kolejna mocna rywalka, jak w ostatnim sezonie zrobiła to Amanda Anisimova. Pierwsze nazwisko, które przychodzi mi do głowy, to Naomi Osaka. Przecież ma papiery na granie i jeśli coś “kliknie” w jej grze, to znowu będzie groźną rywalką dla najlepszych. Fajnie, że będziemy mieć w Australii Igę i w ogóle szeroką reprezentację, bo będzie co oglądać i czym się emocjonować. Będziemy mieć co najmniej pięciu reprezentantów w singlu, ale też deblistów.
